żelazko na raty

To jest już nie do zniesienia, trzeba kupić żelazko na raty. Od kilku dni niewyprasowane ubrania psychozę moją podkręcają.Pranie ich nawet we wrzących mydlinach nie rozwiązało problemu wcale. Niby nieść już przestały niesmaczną woń codziennych mąk pamięci   w potłojowych wydzielinach mojego ciała zapisanej, to jednak swoim zgnietestwem wciąż tworzą struktury jawnie przerażające. Co rusz jakieś mordy, gęby i pyski wyłaniają się z fałd pogniecionych ubrań i na mnie przy każdym zwrocie uwagi zerkają. Rzeczy jakkolwiek rzucone na kupę czy w rozproszeniu zyskują niemal natychmiastową zdolność, jakiś imperatyw nabierania cech ożywionych. Kiedy próbuję te wszystkie bluzy, koszule i spodnie poskładać w proste formy geometryczne,  jedne na drugich ułożyć, rozprostować dłońmi i przyklepać, zaraz z lekkich zmarszczek na wierzchnich spodenkach formuje się ledwie zauważalny komunikat "UGNIEĆ". Rozwścieczony rozrzucam stertę ciuchów na wszystkie strony pokoju, a one wybuchają gromkim śmiechem, który dla osoby trzeciej zdałby się jedynie szelestem upadającej tkaniny. Ja jednak słyszę śmiech, pogardliwy rechot moich ubrań, które całkiem niedawno  do skóry ściśle przylegały, ogarniały mnie całego, przesiąkając wszelkimi znakami wstydliwych słabości. Za każdą żałosną plamę, którą  światu dałem jako mała, tępa zawistna nie-istota, one szydzą ze mnie wykrzywionymi ust półksiężycami, wymiętymi kłębkami nochali i guzików gałami wytrzeszczonymi. Prędko wyrywam garstkę monet z którejś kieszeni  jak z ucha, z którym drwiąco brzęczały , i półnagi wybiegam na ulicę w poszukiwaniu sklepu ze sprzętem do cywilizowanej egzystencji. Pytam o drogę tych co czekają na przystanku i tych ciągniętych przez węszące psy, ale oni tylko zbywają mnie uśmieszkiem, bo wszyscy oblepieni są jakąś tkaniną krojoną i szytą, która w spisku jakimś z moimi szatami być musi. Jeden tylko elegant z wyprasowaną twarzą i koszulą bez śladu emocji, czy słowa, rękę wznosi  jak zegar wskazówkę, palcem w szyld sklepu celując Stoję teraz przed ladą z politowania godnym wyrazem ciała, przeliczając niklowo miedziane fundusze wielokrotnie cenę żelazka z żelaza przeniższające.

- To może na raty? - pytam, a sprzedawca z miną poczciwą wyciąga spod lady śrubokręt, majstruje chwilę w rufie okrętopodobnego instrumentu i wybebesza z niej rozczapierzoną końcówkę przewodu zasilającego, po czym zgarnia uzbierane przeze mnie dziewięć złotych siedemdziesiąt trzy grosze, podaje kabel i oznajmia:

- Pierwsza rata promocyjnie, ale grzałka będzie trzy razy droższa co najmniej, więc lepiej niech pan zacznie zarabiać. Wracam do domu machając kablem jak lassem, potem jak wahadłem, a przed samymi drzwiami mam niemal ochotę się na nim powiesić. Wchodzę do pokoju witany skonsternowanymi minami własnych gaci, koszulek, bluz kapturowych, dzinsów i jednego swetra wełnianego, słyszę z trudem od chichotu powstrzymywany szept, którym ciuchy przekazują sobie żarcik najświeższy:

- Miałeś chamie żelazko kupić, ostał ci się ino drut- Nie wytrzymuję i wtyczkowatym końcem kabla siekę na wszystkie strony. Pisk majtek i krzyk koszulin rozlega się w mojej głowie, ale każde trzepnięcie ciucha jest nie dość że daremne, to jeszcze odwrotny od zamierzonego efekt przynosi . Ubrania krzywią i gną się w mściwych grymasach, czepiają się wtyczki i w locie  mnie atakują, owijają i duszą. Szamotliwa walka trwa dziewięć minut i siedemdziesiąt trzy sekundy, aż w końcu udaje mi się okrążyć klamoty w jednym stosie, który ciasno związuję kablem i w przeciwny kąt pokoju rzucam. Sam wciskam się w swój kąt. - więc lepiej niech pan zacznie zarabiać- odzywa się w moim uchu echo przesłania sprzedawcy żelazek.